Movie- en meidenavond: The greatest showman

“Angst in de ogen kijken”

Afgelopen weekend hielden we hier meidenavond. Met drie dichtbij elkaar in de zetel en genieten van de film “The greatest showman”. Het is een geweldige film met magische (muziek)momenten waarin je samen heerlijk kan wegdromen. Maar de film heeft ook tragische, droevige en angstige momenten. En laat ik het daar even over willen hebben. Want die intense emotie van angst overviel mijn oudste dochter. Het vuurspektakel en wegbranden van het circus had impact op haar gehad. Misschien niet meteen, misschien wel? Dat weet ik eigenlijk niet.

Het lukte haar niet om in te slapen die avond. Telkens als ze haar ogen sloot, kreeg ze dat beeld van een brandend huis op haar netvliezen geprojecteerd. En dan nam de angst het telkens opnieuw over. En met angst in je lichaam en je mind geraak je natuurlijk niet in slaap.

Op het moment dat dit allemaal gebeurt, was ik bewust (on)bekwaam. Mona vertelt me dat ze bang is dat het hier ook gaat branden. Ik kan haar niet beloven dat dit niet gaat gebeuren want daar heb ik geen grip op. Ik zeg haar dat we alle lichten en dergelijke al uitschakelen waardoor we de kans verkleinen. Ik geef haar een knuffel en zeg dat ze aan dingen kan denken waar ze blij van wordt. Even later stuurt ze haar zus met de vraag of ze mijn gsm mogen zodat ze een kidsmeditatie kunnen doen. Misschien helpt dat haar?
Even later lig ik tussen hun beide in. Dat je bij me ligt, geeft me een veilig(er) gevoel, zegt ze. En na een tijdje vertoeft ze in dromenland. Ze heeft het even kunnen loslaten.

De volgende avond komt “de angst” opnieuw op ons pad. Ik ben boven aan het lezen. De meiden gaan in de vooravond de film herbekijken samen met hun papa. Mona komt even later bij mij op bed liggen. Ik ben een beetje verwonderd en vraag: “kijk je niet mee naar de film?”
Ze is samen gestart maar al snel nam de angst voor het fragment van het brandende circus het over en koos ze om te vluchten naar mij. Ze lag naast me en gaf dat met andere woorden aan. Ik kreeg een nieuwe kans om met haar in gesprek te gaan over emoties. Ik zei: “soms komen er emoties van angst, verdriet op ons pad en die voelen pijnlijk. We willen die emoties zo snel mogelijk weg, we willen ze niet voelen. Het is net heel moedig om die angst, dat verdriet er te laten zijn, dit te voelen en het in de ogen te kijken. Soms moeten we door die pijnlijke emotie heen. Dat maakt ons mens.

Wil je samen met mij naar dat fragment kijken, mama? Natuurlijk! Ze gaat naar beneden en sluit opnieuw aan bij de film. En wanneer het fragment er bijna is, sluit ik aan en kruipt ze dicht tegen me aan. Door er te zijn voor haar, durft ze het moment van angst in de ogen te kijken. En leert ze dat ook pijnlijke emoties er mogen zijn en bij het leven horen. We hebben geen controle over alles.

Nu twee dagen later, kan ik mild terugkijken op dit mooie leermoment dat op ons pad kwam. Ik heb meerdere kansen gekregen om haar te ondersteunen bij deze emotie die intens voelde voor haar. Om samen met haar te leren, samen te genieten van dit heerlijke groeimoment! En bij een volgende emotie gaan we nog een laagje dieper. Dan daag ik mezelf uit om samen te gaan luisteren naar wat die emotie, in dit geval, wat die angst haar eigenlijk kwam vertellen.

Voor mij voelt het dat die angst haar meer kwam vertellen dan dat ze zelf beseft of daar taal voor heeft op dit moment. In dat filmfragment gaat een jongeman op zoek naar een meisje van wie hij heel veel houdt en nog in het brandende gebouw is. Gelukkig wordt iedereen tijdig gered en komen ze er met lichte schaaf- en brandwonden uit. Haar hoogsensitieve tentakels zorgde ervoor dat dit beeld heel intens binnenkwam bij haar en bleef nazinderen. Mona voelde die angst zo intens omdat ze onbewust besefte dat er iemand die ze heel graag ziet, kan achterblijven in een brand.

Een mooi voorbeeld van hoe die diepe doorwerking en dus de intensere beleving van emoties werkt bij hoogsensitieve kinderen. Ongeveer een jaar geleden ontdekte ik, dat ik zelf een levendig voorbeeld ben van een vurig sensitief persoon. Hierdoor herken ik het steeds gemakkelijker. En zie ik die boeiende wereld als een speeltuin waarin ik heerlijk mag ontdekken hoe dat werkt voor mezelf en voor anderen. En dat deel ik graag met jou.
En misschien wil jij iets delen met mij?
Ik ben er ook heel graag voor jou en ontmoet je graag.